«محکمه در پرايد!» اينجا را بخوانيد!

تا اطلاع ثانوی در اين وبلاگ‌ها می‌نويسم:
http://sheikhak.blogfa.com

http://sheikhak.parsiblog.com/

هشتم خرداد در راه است كه وقتى بيايد، نويسنده‏اى كه من‏ باشم، چهل‏ساله خواهم شد; ولى پست‏هاى بى‏كامنتم در اين وبلاگ، نشانه‏ى‏ ناكامى من در روان‏نويسى و جلب خواننده است.
ناسپاس نيستم و  امشب شكرگزار خدايم هستم كه‏ به وبلاگ قشنگى لينكم كرد كه جملاتى از آن، به گريه‏ام انداخت.
امروز بدخلق بودم با خانواده و با امين سيزده‏ساله‏ام؛ و تلخكامى امروز با شيرينى‏ خواندن وبلاگ www.golhayema.persianblog.ir در هم آميخت. چقدر خانم نويسنده‏ى ابن وبلاگ، خوب زندگى مى‏كند؛
چقدر اين خانم خوب به زندگى نگاه‏ مى‏كند؛
چقدر اين خانم نگاهش را به زندگى، خوب مى‏نويسد!

اين شير بى‏يال و دمى كه شما فرموديد، يك دين گزينشی و به قول قرآن‏ «يؤمن ببعض و يكفر ببعض» است كه به جاى اينكه شما پيرو آن باشيد و به‏ شما خط بدهد، پيرو شماست و از شما خط مى‏گيرد.
عجب! پس زينب خانم مى‏خواهند مسلمانى را نگه دارند و خود را نسبت‏ به اصول دينش باورمند نشان دهند; امّا «نماز» را كه ستون همان دين است، ببوسند و بگذارند روى تاقچه!
جان من! يا بنا را ستوندار كن; يا از اساس برش دار و فضاى سبزش كن!
مطمئن باش كه مى‏توان كاتوليك يا لائيك يا بگو «بى‏تفاوت نسبت به تمام‏ اديان عالم» بود و در عين حال امام صادق(ع) را به‏عنوان دانشمندى كه هم‏ اخلاقش خوب بود و هم «اخلاق در خانواده» مى‏گفت و هم شيمى درس‏ مى‏داد، دوست داشت و نسبت به او ابراز شيفتگى كرد. مگر ما نداريم‏ غيرمسلمانانى را كه در باب على(ع) با شيفتگى - و بسا كه شيفته‏تر از شيعيان - كتاب نوشته‏اند؟ شما هم يكى از آنها!
اگر «بيرون گود اديان» باشيد، راحت‏تر مى‏توانيد هرچه را كه در ترويج‏ عدالت و خوبى‏هاى عالم است، سلكت كنيد و اين هم خود يك تجربه‏ى‏ بشرى است!
شايد هم بتوانيد دين تازه‏اى بياوريد مركّب از بهترين‏هاى اديان عالم!
بخشى از تورات را مونتاژ كنيد به جاى سوره‏ى نسأ قرآن. تكّه‏هايى از «سينما پاراديزو» را بگذاريد به جاى فتواى تحريم تنباكو. فرازهايى از «شازده‏ كوچولوى» سنت اگزوپرى را كپى كنيد و پيست كنيد توى رساله‏هاى عمليّه و يك نقّاشى كولاژ خوشگل و يك دستكتاپ دلخواه درست كنيد و بگذاريد در ويندوزتان!
در آن صورت، هم مى‏شود در حرم امام رضا(ع) حضور يافت و اشك‏ ريخت و چند روز بعد در مراسم مذهبى يهود و جحود شركت جست و مجذوب جذبه‏ى آنها شد.
الاَّن در قم جايى هست به نام «مجمع التقريب بين المذاهب اسلامى» يعنى‏ مركزى كه بين مذاهب منشعب از اسلام (شيعه و سنّى و مالكى و حنفى‏ و...) نزديكى ايجاد مى‏كند و نوعى جمع‏بندى و همگرايى بين آنها ايجاد مى‏كند. با طرحى كه من در بالا ارائه كردم كه از ساغر هر دين الهى - چه‏ زرتشت، چه بودا، چه ماه‏پرست، چه...- سبويى بزنيم، مى‏توانيم به اتّفاق شما مركزى به نام «مجمع التّقريب بين الدّين و البيدينى!» تاءسيس كنيم و چه بسا اگر بخت يارمان و توفيق رفيقمان باشد، در اين سوى عالم طرحى براى دهكده‏ى جهانى از نوع‏ شرقى‏اش بزنيم!
همه باشند و هر كس هر چه دارد، بياورد.
آيا بهشت موعود با اين طرح، در همين دنيا شكل نمى‏گيرد؟

26/1/84. جمعه است و صبح در جلسه‏ى مدرّسين انجمن خوشنويسان‏ شركت كردم. استاد آهنگران هم براى اوّلين بار در اين جلسات حضور يافته‏ بود. در خلال جلسه و قبل از ورود به اصل مطلب كه بررسى و تحليل چليپايى‏ بود كه مدرّسين نوشته بودند، بحث بر سر مركّب خوب كه بتوان با آن آثار مرغوب توليد كرد، به ميان آمد. محمّدتقى اسدى نقل كرد:
يك بار يكى از شاگردان آقاى محمّدحسين رازقى برايم تعريف كرد:
مركّبى كه استاد رازقى با آن برايمان مى‏نوشت، خيلى خوش‏كِشش بود و مركّب ما ايراد داشت و تعبير مى‏كرديم كه لجن است. به استاد گفتيم: مركّب‏ شما را از كجا مى‏شود پيدا كرد؟ دفعه‏ى بعد براى هر يك از ما يك شيشه از مركّب خودش آورد و ما را شرمنده كرد; ولى وقتى با آن نوشتيم، ديديم گِل‏ است!
به استاد ماجرا را گفتيم. رازقى گفت: من علاوه بر داشتن اين مركّب، كارهايى هم با آن مى‏كنم. حالت مچ و فيزيك من و حتّى روحيّاتم باعث‏ مى‏شود كه با اين مركّب ارتباط برقرار كنم و شما به صِرف تملّك صورى يك‏ شيشه صاحب آن نمى‏شويد!
اسدى در خصوص آقاى رضائى - مركّب‏ساز معروف زنجانى - گفت:
يك بار با ايشان تماس گرفتم و مركّب خواستم. اين فرد با آنكه 40 سال‏ است اينكاره است، به قدرى به كارش با ديد جدّى و فنّى نگاه مى‏كند كه به من‏ گفت:
مركّبى كه بايد براى امثال شما بسازم، فرمولش را بايد بگردم پيدا كنم!
اسدى افزود: رضائى براى من نقل مى‏كرد:
در قديم كه امكانات امروز نبود، براى اينكه بتوانم مركّب‏هايى را كه مى‏سازم، خوب به هم بزنم، آن‏ها را در دبّه‏ مى‏ريختم. دو دبّه در يك سمت بارِ قاطر و دو دبّه‏ى ديگر در سمت ديگر قرار مى‏دادم و با حيوان، چند كيلومتر راه پردست‏انداز را طى مى‏كردم تا مركّب‏ها خوب قوام يابد.
آقاى على بخشى هم از مركّب‏سازى به نام محمودى ياد كرد كه برايش مركّب‏ مى‏سازد.
در جاى ديگرى از جلسه، آهنگران صحبت كرد كه بايد فارسى را پاس‏ داشت. اعرابى كه كنار چليپاى تحريرشده از سوى من و چسبانده‌شده بر وايت‌برد در جوار ديگرچليپاهای نگارش‌يافته از سوی همکاران، با مطلع: «خيال روى تو هر شب به خواب مى‏بينم» نشسته بود، به چليپاى من اشاره كرد و گفت:
اگر اينطور باشد كه شما مى‏گوييد، شيخ‏محمّدى بيخود كرده «مى‏جويم» را سرهم نوشته است! اسدى شرورانه خنديد. در فكر تلافى افتادم.
دقايقى بعد اعرابى نقل كرد:
خيلى سال پيش در دوره‏اى كه آقاى رازقى امتحان عالى مى‏داد و من ممتاز، شعرى كه براى دوره‏ى عالى آمده بود اين مصراع را داشت:
«اين پنج روزه عمر كه مرگ از قفاى اوست». رازقى به من گفت:
نوشتن اين‏ مصراع، سطر را بلند مى‏كند. من (اعرابى) اين پيشنهاد به ذهنم رسيد و مشكل‏ را حل كرد. گفتم:
« پنج و روز را سر هم بنويسيد تا يك دايره كم و سطر كوتاهتر شود.» بعد از نقل اط مطلب از سوی اعرابى، ديدم وقت تلافى است! با آنكه صدايم‏ بابت سرماخوردگى گرفته بود، گفتم:
«پس شما هم اين كار بيخود را آن سال انجام داديد!» حضّار خنديدند. اسدى به اعرابى گفت:
«معلوم مى‏شود كه حرف شما خيلى به شيخ اثر كرده بوده!» دوست داشتم‏ جوابى هم به‏عنوان توپوزى براى اين كلام هم جفت و جور می‌کردم که نشد.
در جاى ديگرى از جلسه آقاى على بخشى گفت:
اگر هدف از نوشتن، اطّلاع‏رسانى باشد، بايد فارسى را پاس داشت; ولى‏ وقتى خوشنويس كار موزه‏اى و نمايشگاهى مى‏كند، طبيعى است كه دستش‏ براى خرق برخى عادات باز است.
آهنگران براى اثبات اينكه بايد خوشنويس فارسى را پاس بدارد به كلام‏ توصيه‏گونه‏اى از آقاى الهى قمشه‏اى اشاره كرد كه كلمه‏ى «آن مرد» را در خطّاطى سرهم ننويسيد. اسدى گفت:
«اگر اين فرد، به‏صورت حرفه‏اى خط مى‏نوشت و در چليپا و مانند آن گير مى‏افتاد، هرگز اينگونه فتوا نمى‏داد!» اين تعبير «فتوا نمى‏داد»، انتخاب من‏ (شيخك) در نقل مطلب آقاى اسدى است و برايم تداعى‏كننده‏ى كلام شيخ‏ هادى قدس - امام جماعت مسجد آقاكبير قزوين - است كه در دهه‏ى 60 يك‏ بار در سخنرانى‏اش در مسجد مزبور از او شنيدم كه:
«اين مراجع تقليد ما اگر به مكّه بروند و اعمال و مناسك را در آن هواى داغ‏ انجام دهند، به ميزان زيادى در فتواهاى سختگيرانه‏شان در خصوص حج، تجديد نظر مى‏كنند.» يادم مى‏آيد اين مطلب را چند روز بعدش براى آقاى‏ شيخ محمّد لشگرى - امام جمعه‏ى موقّت قزوين - نقل كردم و انتظارم اين‏ بود كه برايش جالب باشد; ولى در كمال تعجّب ديدم كه لشگرى، قدس را بابت بيان اين كلام دست انداخت.
در جاى ديگرى از جلسه‏ى مدرّسين، آقاى اسدى نقل كرد:
در موزه‏ى مشهد قطعه‏اى به قلم «علأالدّين تبريزى» ديدم كه حدود 500 سال پيش نگاشته و در آن علاوه بر اينكه زير سين نقطه گذاشته كه نشان دهد، شين نيست (خطّاطان آن دوره احتمال مى‏دادند، نقطه‏هاى بالاى سين به مرور پاك شود يا دست مرطوب بدان بخورد و برخى فكر كنند كه سين است. براى‏ احتياط، زير سين هم نقطه مى‏گذاشتند.) اين برايم تعجّب نداشت; ولى ديدم‏ زير حروف ذال و ظأ هم نقطه گذاشته و معلوم شد هدفش اين بوده كه اين‏ حروف، يقيناً دال و طأ نيست. اعرابى گفت:
«تا حالا اين را نشنيده بودم.»
از اعرابى، اين نكته را هم در جلسه‏ى مزبور آموختم كه قبلاً خودم درك و حس كرده بودم:
راى بعد از با و جا را رشيدتر و ايستاتر بنويسيد. كجتر از آن وقتى است كه‏ «را» بعد از واو قرار گيرد و صورتِ كاملاً كج آن وقتى است كه بعد از دال در كلمه‏ى «در» قرار گيرد كه همان راى خنجرى مى‏شود.
در انتهاى جلسه آهنگران اين بيت را خواند و گفت آقايان مدرّسين، براى‏ جلسه‏ى بعد تحرير كنند:
«در بيگنهى چنين مرا مى‏سوزند / اى واى اگر من گنهى داشتمى»
اسدى گفت: بيت بعدش چيست؟ آهنگران گفت:
همين يك بيت است. بنده عرض‏ كردم: اين بيت را استاد اميرخانى در كتاب صحيفه‏ى هستى به‏صورت چليپا نوشته و بيت ديگرى هم دارد. به رغم انتظارم كه دست كم از مسعود رنگساز داشتم كه‏ آشنا با استاد اميرخانى و كارهاى اوست، با من همراهى كند، رنگساز هم ماجرا را نفى كرد و گفت: آنچه آقاى اميرخانى نوشته، چيز ديگرى است.
شب كه به منزل مراجعه كردم و صحيفه‏ى هستى را ديدم، مشاهده كردم در صفحه‏ى 59، چليپاى مزبور خودنمايى مى‏كند. به رنگساز زنگ زدم و بهانه‏ى‏ يك گفتگوى تلفنى فراهم شد.

۲۴/۱۲/۸۳. رابطه‏ام با حميد سعادتخواه و هادى رضايى به شدّت ريپ مى‏زند و تصوّرِ پيشرفت آنها در کلاس آواز استاد چاووشی - با آنكه به وضوح نقاط ضعف آوازشان پيداست - دلخورم مى‏كند; مضافاً بر اينكه حس مى‏كنم به من چپ نگاه مى‏كنند و به قول‏ بعضى‏ها «سرِ نخواستنم دعوا دارند.»
با اين حال امروز بعد از اتمام كلاس به‏ پيشنهاد سعادتخواه قدم‏زنان آمديم و از منزل نوساز بازديد كرديم. هادى‏ رضايى اين انتقادش را كه «سرويس‏پلّه را مسجدى كرده‏اى و خوب نشده» و سعادتخواه اين حرفش را كه «خيلى پيچ واپيچ درست کرده‏اى» دقيقاً وقتى‏ به زبان آوردند كه من در هنركده‏ى هادى پناهى ابراز كردم كه در اين خانه، سليقه به خرج داده‏ام و صِرف خرپول بودن برای اينکه چنين خانه‌ای ساخته شود، كافى نيست. عجيب‏ است كه افراد، داورى‏هايشان را مثل يك «برگ برنده» براى «وقت مبادا» نگه‏ مى‏دارند. وقتى حميد از من مى‏خواهد كه قطعه‏خطّى از کارهای خوشنويسی‌ام را به او هديه کنم، مى‏گويم:
«مگر قبلاً نداده‏ام؟» او در اين لحظه برگ برنده‌ای را به من نشان می‌دهد که در روز اهدای خط مزبور ابداً نشان نمی‌داد و فقط به‌به و چه‌چه می‌کرد. مى‏گويد:
«چرا! ولى شعرى که در آن نوشته‏اى، مشکل وزنی دارد! هر وقت مى‏خوانم حس‏ مى‏كنم چيزى كم دارد!» و شعر را خواند:
«تا تو با منى زمانه با من است / بخت‏ و كام جاودانه با من است»
و كوس رسوايى پسته‏ى بى‏مغز - يا منصفانه‏تر بگويم: كم‏مغز - با دهان‏بازكردنش به صدا درآمد. ول نكرد و افزود:
در شعری هم كه شجريان مى‏خواند كه: «حكايتى ز دهانت به گوش جان‏ آمد» فكر كنم يك چيزى كم دارد و درستش اين است كه: به گوش جان من آمد! و گفت: با يك نفر كه بحثش را مى‏كرديم، اين صحبت مطرح شد؟ انگار پسته‏ها به هم تنه مى‏زنند! گفتم: منظورت آقاى ستايشگر است؟ گفت: بله!
پياده رفتيم تا هنرگاه سقف‏كوتاهِ هادى پناهى. آنجا هم سعادتخواه‏ نيش‏هايى زد:
«يك كارى مى‏كنى كه من رغبت ندارم نوارهايى كه به دستم مى‏رسد و مطمئنّم شما به دستتان نخواهد رسيد را بهتان امانت بدهم. مثلاً نوارى كه‏ شجريان در آن به احمد عبادى مى‏گويد: احمدآقا و شعرى مى‏خواند كه در آن‏ از تعبير «چرب‏زبانى» استفاده شده. نيز نيم ساعت آواز سعادتمند قمى كه با سنتور اجرا كرده است و از فردى حدوداً 70 ساله در حاجى‏آباد اين نوار را گرفته‌ام که مى‏گفت: خودم ضبط كرده‌ام.»
خيلى دلم مى‏خواهد حسابى حال اين دو نفر (سعادتخواه و رضايی) را بگيرم و بسيار متنفّرم از اينكه اين به اون مى‏گويد: هادى و اون به اين: حميد! زمانی تصوّر من اين بود که از آنجا که سعادتخواه، بچّه‌ی خيابان آذر قم است، آدمی مثل رضايی نبايد او را محل کند و از اين حيث خوشحال بودم که رابطه‌ی ورژنی‌ام را با حميد بدون موی دماغ، پيش می‌برم. و الان می‌بينم که امثال امير نوری و هادی رضايی راحت با حميد رابطه برقرار کرده‌اند و دست به يکی می‌کنند برای دست انداختن من! ای لعنت بر اين رابطه‌های غيرخدايی که آخرش به گه کشيده می‌شود.

دو سروده‌ی جديد طنز از ساخته‌های خود را تقديم می‌دارم؛ اميد که مورد پسند خاطرتان قرار گيرد. يادآوری می‌کنم که منظور از «لشگر خنده» جناب مستطاب «حسن اعرابي» خوشنويس و شاعر قمی است که فضايل عديده‌ای دارد که عمده‌ترينش صبر و تحمّل او در مقابل بنده و شعرهايی است که بر محور شخصيّت ايشان می‌سازم!

۱.
«بيا به كلبه‏ى ما!» اين پيام كوتَه را
بداد لشگر خنده به شهر قم به زنى‏
فزود بعد سوپرگوشت من تويى بانو!
بيا به كلبه كه خوش «ران و پا و دنبه» زنى‏
مراست كلبه‏ى كم‏رونقىّ و پرروغن‏
چه روغنى؟ كه بسَم تا سحر تلمبه‏زنى‏
به دور قبل مرا لعبتى چو نىْ‏قليان
‏خوشم كه قسمت اين بار ماست خُمبه‏زنى!
بدان ز پيش و پَست «راه‏كار» خواهم يافت‏
مهارتى است مرا در امور سُمبه‏زنى‏
بگفت زن كه چنان رُس‏كشى كنم از تو
كه روز بعد رَوى زار تا سُرُم بزنى!

16/12/83

۲.
خبرنگار بپرسيد از هنرجويى:
«صفات لشگر خنده شمُر تو بى‏كم و كاست‏»
به غمزه گفت: «مؤدّبترين اساتيد است‏
مرا كه دختر محجوبم اين دبير سزاست‏
بسنده بنده ز خروار مى‏كنم با مشت‏
كفايت است ز تفصيل، مجملى كه مراست‏
بگويم از عملش چشمه‏اى براى شما
كه حس كنيد ادب‏ورزى‏اش چه بى‏همتاست:
چو آمدم به كلاس خطش به روز نخست‏
قلم نهاد كنارى، كمر نمود او راست‏
بگفت: دختركم! نيم‏خيزى‏ام منگر
لدى‏الورود تو كافم تمامْ‏قد برخاست‏

جمعه، 21/12/83

12/12/83 است. 4 عصر رفتم نگارستان اشراق وابسته به دفتر تبليغات قم که چند روز است پُرتره‏هاى فخرالدّين فخرالدّينى را به نمايش گذاشته است. امروز خود استاد از تهران آمده بود تا در جمع علاقمندانش صحبت کند؛ سؤال جواب بدهد و امضا بدهد. اوّلش «ابراهيم سليمانى» رياست نگارستان، صحبت كرد و در بيان سابقه‏ى هنر عكّاسى در شهر قم از فردى به نام «باباخان» ياد كرد كه‏ عكّاسى «فرد» را در قم به عهده داشت و آتليه‏اش در نزديك مسجد امام حسن‏ عسكرى(ع) بود.
فخرالدّينى که رفت پشت تريبون، لهجه‏ى غليظ تُركى‏اش را ريخت توی بلندگو و اين نكات و مطالب از او شنيدنى بود:
- 50 سال است عكّاسى مى‏كنم.
- ايران، دومين يا سومين كشورى است كه عكّاسى بدان وارد شد.
- عكّاسى ديجيتالى و رايانه‏اى براى كارهاى خبرى كه - سرعت عمل براى‏ ارسال و ايميل‏كردنش نقش بسزا دارد، ايده‏آل است; ولى براى پرتره، عكّاس‏ آنالوگ توصيه مى‏شود كه روح دارد.
- فيلم 135 بزرگنمايى 60*50 را جواب نمى‏دهد; ولى 12*9 (و نه حتّى‏ 6*6) برای اين منظور ايده‏آل است و من عكس 2 مترى هم دارم كه اگر آورده بودم، مى‏ديديد چقدر شارپنسش بالاست.
- عكس عكّاس را اگر ديگرى چاپ كند; عكس مبتلاى دوشخصيّتى‏ مى‏شود. من حتّى پاسپارتو را هم خودم انجام مى‏دهم.
- با مدل‏هايم (مدل = كسى كه مى‏خواهيد از او عكس بگيريد.) گاه چند ساعت صحبت مى‏كنم و زود از آنها عكس نمى‏گيرم. گاه به چند جلسه هم مى‏كشد. مى‏گويم: برويد بعداً بياييد! از مرادى كرمانى‏ روز سوم بود كه عكس گرفتم.
- مقابل آقاى فرشچيان، كاغذ 70*100 گذاشتم و گفتم: مشغول كار باش و به من كار نداشته باش! ايشان شروع كرد به ترسيم نقش پيرمرد (تصوير معروفش) و فكر مى‏كرد كه من در حال تنظيم نور هستم; ولى دكلانشور را فشردم.
- اينطور نيست كه تندتند عكس بگيرم و يكى را انتخاب كنم; بلكه از هر مدل نهايتاً 4 عكس مى‏گيرم و يكى را انتخاب مى‏كنم و در قطع 30*20 چاپ‏ مى‏كنم و 200 هزار تومان وجهش مى‏شود!
- زمانى مثل عبّاس كاتوزيان كه دوست نقّاش و پرتره‏ساز من‏ است، نقّاشى پرتره مى‏كردم; بعد ديدم كه با عكّاسى سريعتر به نتيجه مى‏رسم.
- پاييز را براى اين دوست دارم كه با 60 نوع رنگ در آن سرو كار داريم و مثل بهار نيست كه نهايتاً با 4 رنگ مواجه باشيم.
- من از آفتاب گريزانم و افه‏هاى نقّاشى را كه در عكس‏هايم از طبيعت‏ مى‏بينيد، به مدد گريز از آفتاب ايجاد كرده‏ام.
- عكس‏هاى جديد پرتره‏ام را با فلاش مى‏گيرم. در عكس از هابيل‏على‏اف‏ كه سريع كمانچه مى‏زد، بدون اين امكان ثبت لحظه نبود.
- به پدرم كه شاعر و عكّاس بود، مى‏گفتم: عمو!
- شهريار شاعر معروف وارد آتليه‏ى من شد و گفت: عكّاسباشى! چهره‏ى من تلخ است! ببين مى‏توانى عكس خوبى از من بگيرى؟ گفتم: نه استاد! كجا چهره‏ى‏
شما تلخ است؟
- عكس سياه و سفيد، 400، 500 سال عمر دارد; ولى رنگى، 30، 40 سال‏ بيشتر دوام ندارد. ضمن اينكه عكس رنگى را اگر يك بار ببينى، رمزگشايى‏ مى‏شود و براى دفعه‏ى بعد چيزى نمى‏ماند; در حالى كه عكس سياه و سفيد، توأم با رمز و راز است و هِى مى‏بينى تا حدس بزنى رنگ اصلى چشم‏هاى مُدل‏ چه بوده كه به اين صورت درآمده است.
- بعد از صحبت فخرالدّينى قسمت پاسخ به سؤالات شروع شد. يك نفر سؤالى نوشته و به ابراهيم سليمانى داده بود تا بخواند. سليمانى گفت: سؤال‏كننده فكر كرده كه اگر اين سؤال را بپرسد، من نمى‏خوانم! ولى‏ مى‏خوانم:
«آقاى فخرالدّينى! اگر مشترى از شما بخواهد كه پرتره‏اى از خدا برايش‏ بكشيد، چه مى‏كشيد؟» فخرالدّينى جواب نغزى نگفت; بلكه با خنده گفت:
«خدا را كه كسى نديده تا بشود پرتره‏اش را كشيد!»
- چشم‏هايم پير شده!
- دوربين من هديه‏ى مرحوم «شاركوفْسك» اهل كُلن آلمان است كه‏ خودش يك دوربين چوبى قديمى داشت. آن مرحوم دوربينى به من كادو كرد و داد كه متعلّق به 60 سال پيش و لنزش مال 70 سال پيش است.
- در قديم نگاتيو 60*50 هم بود و آگرانديسمانى به كار نبود و همان‏ نگاتيوها را به صورت كنتاكت، ازش پوزيتيو مى‏گرفتند.
- عكس‏هايى ديدم از پاستور در قطع 60*30.

روز سه‌شنبه 27/11/83 است و روز تدريس خوشنويسی‌ام در انجمن خوشنويسان قم. در فرصت فراغتی که هنرجويانم را راه انداختم، رفتم نزد همتايم: محمّدتقى اسدى که در اتاق ديگر مشغول تدريس خط بود و او هم داشت از بی‌هنرجويی مگس می‌پراند. مطلبی را نقل کردم که برگشت‏ گفت:
«انگار خيلى خوشت مى‏آيد ديگران را سرِ كار بگذارى.» بهم برخورد و در واکنش گفتم:
«مرض دارم ديگر. اين برمى‏گردد به تربيت بد خانوادگى و اينكه‏ نگذاشته‏اند خودم را آنجا و آنجور كه بايد، نشان دهم. اين است كه چيز شده‏ام.»
مى‏خواستم به جاى چيز بگويم «عقده‏اى» كه اسدى پيشدستى كرد و زحمت اين کلمه را کشيد. هنوز عصبانى بودم; ولى به قول آقای «البرزى» ميميك صورتم‏ همان ميميك هميشگى‏ام بود. ديدم هنوز ارضا نشده‌ام. اين بود که افزودم:
«من مشكلات ديگر هم دارم كه يكى از آنها در خصوص مسائل جنسى است!»
اسدی با نگاه پرسشگر خنديد و من گفتم:
«باور کن! آقاى لشگر خنده - رئيس انجمن - در جريان است.»
ساعتى بعد همه‌ی مدرّسين در دفتر جمع بودند. اسدى بود و معماريان و من‏ و لشگر خنده. اسدى برگشت خطاب به جمع گفت:
«يک چيزی اين شيخ به من گفت که بايد امروز روشن شود!» با اشاره‌ی چشم بهش گفتم:
« بابا! بی‌خيال! ما يک چيزی گفتيم. تو حالا کش نده!»
وقتى ديد كه مى‏خواهم گفته نشود، شائقتر شد به‏ طرح و اعرابى هم که ديد در صدد مخفی‌کردن چيزی هستم، ديگر ول نکرد و گفت:
« بگذار بگويد شيخ!» وقتی ديدم بند را آب برده، باز هم خودم جلو افتادم و درآمد کردم که:
«اوّلاً که من يك عادتى دارم كه اگر يك نفر گوشم را ببرد، خنجرى به خودم مى‏زنم‏ تا بگويم طرف، گوش يك مُرده را بريده! اين همتای ما يک تکّه به ما انداخت که تو هدفت سر کار گذاشتن ديگران است؛ من هم خنجری به شخصيّتم زدم که اينكه چيزى نيست. من مشكل‏ جنسى دارم!»
معماريان و لشگر و خود اسدى خنديدند و قشنگ حس كردم‏ كه اسدى باور نمى‏كرد اين حرف را در آن جمع بزنم. البتّه در آخرش افزوده‏اى ذكر كردم كه جهت بحث را از اينكه مستقيم لبه‏اش به طرف من‏ باشد، برگرداند و بدان كليّت بخشيد. گفتم:
«گر حكم شود كه مست گيرند، با يک چوب بايد همه را بزنند! همه‏ى آقازاده‏ها...» مى‏خواستم بگويم مشكل دارند، كه‏ اين بار اعرابى زحمت اين کلمه را کشيد و ديگر خودش سکّان‌دار شد و گفت:
«يک دوستی داشتيم که نوه‏ى يکی از اين حضرات مقبول‌الرّعيه بود و گهگاه نماز فرادای مقلدين بابابزرگ را هم باطل می‌کرد. در ضيافت‏هاى محمود نگارستانی هم بود و كار و بارى به اون صورت نداشت و وِل مى‏گشت. يك بار به خود من مى‏گفت: ما توى بد وضعى گير كرده‏ايم. نمى‏توانيم تيپ بزنيم; چون‏ به حکم اين نوادگی، دست و بالمان بسته است و مجبوريم سرووضعمان را سنّتی نگه داريم و با اين سر و وضع هم كه دختربازى جواب نمی‌دهد!» لشگر افزود:
او يك پيكان داشت و مى‏گفت: «آخه به پيكان ما كه دخترها سوار نمى‏شوند!» يك مدّت بعد ديدمش به کسوت پدربزرگ در آمده! گفتم: «اين چه ريختی است برای خودت درست کرده‌ای؟» گفت:
«اين که باشد، ديگر پيکان مشکل‌ساز نيست.»
مهار صحبت را لشگر خنده دقايق متمادی در دست داشت و به ديگرى‏ وانگذاشت و آنقدر از اصل موضوع دور شديم که اسدى بلند شد رفت برای تتمه‌ی مگس‌پرانی! و من هم آماده می‌شدم برای اقامه‌ی نماز فرادای مغرب و عشا. سوزش بينی‌ام کم شده بود و خنجری که داشت به پيکر اسلام و مسلمين می‌خورد، برای من دردی نداشت.

20/11/83 است. شركت در جشن هنرمندان قمی به مناسبت دهه‏ى فجر در تالار غدير كه با موتور دنده‏اى شاگرد خوشنويسی‌ام: «سيد اسماعيل علوىراد» رفتيم. وحيد معصومى‏ برادرزاده‏ى معصومى (شاگرد نوربخش) كه نوجوانى شبه ورژن است، صدايم كرد. (در مغازه‏ى على‏بيگى يك بار همديگر را ديده بوديم). گروه‏ موسيقى نوجوانان به سرپرستى مصطفى سيادت برنامه‏اى در ماهور اجرا كرد و خيلى عالى. پسر حسن پاكدامن (مرد قمى معروف در تقليد صدا) خواننده‏اش بود و تصنيف برنامه، «ايران اى سراى اميد».
تئاتر فوق‏العاده‏ى زيبايى اجرا شد با شركت زن و مردى روى دو صندلى و صندلى‏ها پشت به پشت هم بود. دو كاراكتر از ابتدا تا انتها نشسته بودند و تنها با چرخش، حالتشان را عوض مى‏كردند; ولى پى.اس به قدرى جذّاب بود كه تا آخر بيننده را با خود همراه مى‏كرد.
هر دو به سمت تماشاگر نگاه مى‏كردند; ولى انگار كه دارند روبروى هم‏ اجرا مى‏كنند. اگر مرد مى‏خواست موى زن را بكشد، دستش را به سمت‏ تماشاگر دراز مى‏كرد و به حالتى شبيه پانتوميم، زن را در مقابل فرض مى‏كرد و زن دقيقاً انگار كه مردِ مزبور روبروى اوست و دارد موهايش را مى‏كشد، رو به‏ جمعيّت بازى مى‏كرد.
اين دو تن، نقش تمام انسان‏ها و حتّى موجودات صحنه را - از جمله‏ پرنده‏اى كه در هوا در حال پرواز است - بازى مى‏كردند. مرد دست‏هايش را مُشت كرده بود مقابل چشم‏ها و برابر جمعيّت و نقش‏ كسى را بازى مى‏كرد كه دارد نگاه مى‏كند كه تيرش به پرنده‏ى بالاى سرش‏ مى‏خورد يا نه. و زن با تكان‏دادن دست، نقش پرنده را بازى مى‏كرد و دقيقاً در لحظه اصابت گلوله (يا سنگ) منجمد مى‏شد و مى‏مُرد و به پايين سقوط مى‏كرد. خلاصه خيلى عالى كار شده بود.
بعدش رفتيم جلسه‏ى دعاى توسّل هفتگى خوشنويسان در منزل خاكپورِ شمالى و قلمفروش. دستگاه اكوى 40 هزار تومانى، صداى مرا در هنگام‏ قرائت دعاى توسّل كه قرائتش را به عهده داشتم، جورى كرد، كه استاد حسن‏ آهنگران ابراز كرد:
« خيلى خوب خواندى و گوشه‏هاى موسيقى را هم در آن‏ قاطى كردى و مواردى را هم از خودت مى‏افزودى. وقتى بلند شديد براى قائم‏ آل‏محمّد ديدى كه برنخاستم; چون خواب بودم! اجرايت مَستِ خوابم كرده بود!»
در جلسه‏ى دعا، خاكپور صاحبخانه خودش نبود و در جادّه‏ى شمال بود و به تاخت در اين سرما، سمت قم مى‏آمد و وقتى در انتهاى جلسه رسيد، آهنگران گفت:
ياد «محمّد ملك‏مطيعى» برادر ناصر و كيومرث ملك‏مطيعى افتادم كه با او در كلاس استاد حسن ميرخانى همشاگرد بوديم. استاد حسن و استاد حسين‏ هر دو در يك اتاق درس مى‏دادند و وقتى من از قم نزد استاد حسن مى‏رفتم، به‏ استاد حسين مى‏گفت: اين قُميه اومد. استاد حسين هم وقتى شاگرد رشتى‏اش‏ مى‏آمد، پُزش را به برادرش مى‏داد! در يك زمستان كه برف سنگينى مى‏باريد، هنوز «محمّد ملك‏مطيعى» در كلاس حاضر نشده بود و كسانى كه ميدانستند او در شمال است، مى‏گفتند: امروز ديگر نمى‏تواند خودش را برساند. استاد حسن گفت: به جدّم قسم مى‏آيد! نگو كه ملك‏مطيعى از اتوبوسى كه در ميانه‏ى‏ راه به خاطر برف شديد گردنه‏ى كوهين در مسير قزوين گير كرده بود، پياده‏ شده و چند نفر از اين قُلدرها را هم اغفال كرده و گفته: پياده مى‏رويم; مقصد همين بغل است! بعد راه افتاده بود و آمده بود اينور گردنه. ما در كلاس‏ ميرخانى كه بوديم، ناگهان استاد انگار بهش الهام شود، گفت: محمد ملك‏مطيعى الاَّن رسيد به دروازه‏ى‏ دولت و قدرى بعد گفت: رسيد به بهارستان. و قدرى بعد گفت: الاَّن است كه‏ در را باز كند و بيايد داخل! در همين احوال ناگهان در باز شد و يك «آدم برفى» وارد شد! كه همان ملك‏مطيعى بود!
-------------------------------------
مصراع هفته‏ى بعد که بايد همه‌ی خوشنويسان جلسه تحرير کنند و پيشنهاد ميثم بخشى هم بود، اين است: «ما به دور شمع رخسار حسين پروانه‏ايم» از حبيب‌الله چايچيان (متخلّص به حسان) كه من عرض‏ كردم وزنش مختل است و يساقى گفت: براى تقطيع بايد بگوييم: «ما به دورى‏ شمع» و درست مى‏شود! گفتم نمى‏شود! ابراهيم كاظمى هم كه امشب ده عدد نوار شجريان را كه از طريق امين به من رسانده بود، برايش بردم، زياد اين‏ مصراع را از نظر وزنى مشكل‏دار ندانست و با اصرار من گفت: كمَى فقط لَنگ مى‏زند!
با پرايد بخشى كه مى‏آمديم و من در عقب ماشين بين على رضائيان و ميثم‏ بخشى نشسته بودم، آهنگران گفت:
«شيخ‏محمّدى اگر همينجور پيش برود، در شصت سالگى علاّمه مى‏شود; به شرط اينكه در بذله‏گويى افراط نكند; البتّه شعرا و هنرمندان اينگونه بوده‏اند; ولى بايد اندازه نگه داشت.»

على لشگرى يا: «شاهد صامت كلنجارهاى دو اينترنتی»، خانمى‏ پارتى‏دوست را مى‏بيند كه به رغم اينكه به «براى» مى‏گويد: «واسه‏ى» و اكسيژنِ‏ ديار شيطان بزرگ را جينگولكى وارد شش‏هايش مى‏كند، سال قمرى مى‏شمارد و توجّه به محرّم دارد و ملتمس دعاست; و شيخ كوچكِ‏ روحانى‏زاده‏اى مقيم شهر خون و قيام: قم، از آواز پريسا تمجيد مى‏كند!
اى شاهد ساكت! اى ابوفروغ!
اعتراف يك حجّت‌الاسلام و المسلمين را هم در جوار نگاهت به رفتارهاى دور از انتظار در اينترنت، بنشان که برايت خوب است:
«بعد از انقلاب، شخصى‏ها در ريش با ما مسابقه گذاشتند و ما در موى سر با آنها!»

                                                سيد ناصر قوامى، نماينده‏ىسابق قزوين در  مجلس شوراى اسلامى،  5/9/83، منزل «سيّد محسن حسينى»، داماد رضا شيخ محمّدى‏
---------------------------------------------


                               کپی اين نوشته در وبلاگ www.zpanah.persianblog.ir

سرکار خانم ژيان‌پناه در پاسخ به پيام حقير، در وبلاگشwww.zpanah.persianblog.ir  نوشته است:

خانم زينب ژيان‌پناه در پيام ۹ بهمن ۸۳ خود در وبلاگش  www.zpanah.persianblog.ir آورده است:

... عيد غدير آقايون واسه حکومت خودشون تبليغ می کنن و چهارتا ديوونه تو مهديه تهرون بلندگوی بيسيم دست ميگيرن و مث خواننده های خارجی مثلا مولودی ميخونن! و دو تا مرد با قباحت تمام همش عشوه ميان و.... اونقدر که اين صحنه ها مشمئز کننده است فيلم های gayها نيست! ماه محرم هم عربده ميزنن و دو ماه مردم رو از تلويزيون ديدن محروم ميکنن و مردم به ماهواره و ... پناه ميبرن.
---------------------------------

اولا كه شما می‌تونيد كل مطلب ايشون رو بخونيد تا قضاوت يكطرفه نكرده باشيد. دوماٌ بنده در ذيل پيام ايشون و در وبلاگشون اين جواب را نوشته‌ام كه عيناٌ در وبلاگ خودم هم درج می‌كنم:

با توجه به اينكه بنده دوره‏ى رديف آوازى موسيقى سنّتى را با رنج بسيار در شهر مقدس قم گذرانده‏ام و در حال حاضر تمرين مستمر با نوازندگان‏ خوب اين شهر دارم و چه بسا اقدام به انتشار نوار هم بكنم، به خودم حق‏ مى‏دهم كه فراتر از يك شنونده‏ى عادى و عامى در اين باب قضاوت‏ كارشناسى كنم و اين قضاوت، عبارت از اين است كه موسيقى پاپی که «ابي» ارائه می‌کند، دوزار هم‏ قيمت و اعتبار ندارد. خب؟... اما در عين حال وقتى شما در يكى از پيام‏هاى قبلى‏تان با شور و هيجان از خواننده‏ى محبوبتان «اميد» ياد كرديد و ابراز فرموديد كه در كنسرت ايشون آنقدر جيغ زده‏ايد كه گلوى مباركتون گرفته، برآشفته نشدم; چون تصوّرم اين بود كه يك موسيقى نازل و به زعم من فاقد ريشه و انديشه، همينقدر كه يك انسان رو ذوقزده می‌کنه، پس خوبه. حالا عرض من اين است‏ كه بگذاريد همان چهارتا به خيال شما ديوونه و از گِى‏بدترِ مهديّه هم يك‏ مشت آدم مثل شما و ما رو سر كيف بيارن. ايرادى داره؟

تُركـه با «لشگر» خنده گفتــا:
                               بده فرزنـــــد مرا پنـــد كمى‏
بلكه خطّـاط شود عين خودت‏
                               از يَـــم خـط ببــرد بهره نمى‏
سيــر با كشتـــىِ ارباب هنــر
                               بكُنـــد؛ يا سفــرى با بلمــى‏
ظلـم بر خود نكند در اين سِن‏
                               كه بود وقت‏ كُشـى بدستمـى‏
لشـگر خنـده دَم گيــمْ‏ نتــــى
                                ‏پســر ترك‏زبان يافت همـى‏
بهر اصلاح پسر ديد كه هست‏
                                فرصت مقتضـى و مغتنمـى‏
مختصر لاله‏ى گوشش پيچـاند
                                تا دهـد گوش به انـدرزْ دمى‏
گفت: از غصّـــه‏ى امثال شما
                                سينـه مـالامـالامـالِ غمــى‏
عمر تو قيمت دارد، حيف است:
                                توى اين كافـى‏نِـت‏ها بلَمى‏
قلمى بين دو انگشتــــــت گير
                                كه بود بيـن دو پايـت قلمى!

                                                   ۷ و ۸/۱۱/۸۳

ــــــــــــــــــــــ
لهجه‏ى قمى:
ـــــــــــــــــــــــ

1. مالِ تُـنِه؟ = آيا مال توست؟
2. سينْـزَه = سيزده‏
3. بِشِتْ = بهِت = به تو
4. همسادِه = همسايه‏
5. كِشِ ديوار = كنار ديوار (اين 5 مورد از زبان مهدى على‏بيگى)
6. شِت كردن = ولو كردن‏
7. قُـلْف = قفل‏
8. عذرش خواسته است = عذرش پذيرفته است. (از زبان على بخشى‏ خطّاط در 23/4/83)
9. مُك = كامل و خالص (از زبان على علمدارى در 29/4/83 در كنار سدّ سنجگان قم)
10. تِلنْگ = باد شكم. شاعر گويد:
سلامَلِكُم مُشرَّف / تو بودى تلِنگِت در رَف؟
(از زبان حسين ميرزايى در 26/6/83 در برابر در كوچه‏ى منزل اجاره‏اى‏ مهدوى و فرداى انتخابش به عنوان بازرس انجمن خوشنويسان قم)
11. لَهَر = يُـقُر و گُنده و به قول آقای قلعه‏برِ آهنگر: هُـتُره!
(اصطلاح لَهر را در 26/6/83 از زبان فاطمه خواهرم به نقل از مادر سيد محسن حسينى دامادمان شنيدم.)
12. سگ‏سارخون = شلوغ و پرتزاحم و ترافيك. حسين نادرى بنگى‏مزاج‏ مدير داخلى انجمن خوشنويسان در 10/7/83 تعريف مى‏كرد:
رئيس‏اسمال‏ رفته بود مكّه. وقتى برگشت، از او پرسيده بودند: چه خبر؟ گفته بود: آنجا هم‏ جاست؟ سگ‏سارخون!
13. اُهُـرّو = تابِ بازى بچّه‏ها.
14. آونگون = آويزان‏
15. هِشِــبِلاّ = آبكش.
16. فِتِـلْفورت = پطرزبورگ‏!
(چهار مورد فوق از على معماريان - خوشنويس قمی - در 6/8/83 در انجمن خوشنويسان قم‏ كه حسين نادرى هم كمكش مى‏كرد.)
17. اميرميثم سلطانى در 16/8/83 گفت: پايين‏شهرى‏هاى قم به ماشين‏ تخليه‏ى چاه مى‏گويند: «اَنْ‏كَش!». يك بار يك نفر از اين بچّه‏مچّه‏هايى كه‏ مأمور شده بود برچسب‏هايى يكى از اين تخليه‏ى چاهى‏ها را در سمت‏ خيابان آذر و محلّه‏هاى لات‏نشين به ديوار بزند، تعريف می‌كرد: وقتى يكجا بردم‏ به ديوار بچسبانم، كسى مرا ديد و گفت:
نمى‏خاد اينجا بچسبونى. ما خودمون «اَن‏كَش» داريم!
يك بار هم هفته‏ى قبل ميثم در تماس تلفنى‏اش اين تعبير را از يكى از اين‏ لات‏ها نقل كرد:
«گُه به او ريختت اَنْ‏دونى!»
18. « هوا گُـه مگسيه! » منظور اين است كه ابرى و در معرض باران است!
19. « صبح عين دُمب اسب بارون ميومد! »
دو تعبير فوق از زبان يك لات‏منش بنگى‏مزاج و از دوستان اوس اميرِ (نماكار منزل ما) كه در 3/9/83 آمد سر كار ما و امير سريع رفت قايم شد و گفت:
«اى واى مَمليه! من نيستما!»
20. « تُـك‏كردن قلم » = منظور تراشيدن سرِ قلم خوشنويسى است. 3/9/83
21. « وازَد شدن » = زده شدن، دل‏زده شدن از يك كار. 28/10/83 از زبان‏ آقاى داوود چاووشى استاد آوازم.

در عجبم چرا با وجود اينکه اينقدر فنّی و حرفه‌ای می‌نويسم، وبلاگم خلوت است؟